Lulu'nun Parlak Tüyü

Lulu, minik ve meraklı bir çocuktur. Baharın gelişini çok severdi. Ağaçlar yeşillenir, çiçekler rengarenk açardı. Güneş pırıl pırıl gülümser, kuşlar cıvıl cıvıl şarkılar söylerdi. Lulu da bu güzel havada parkta dolaşmayı, etrafı dinlemeyi pek severdi.

Bir gün, yemyeşil çimenlerin üzerinde parıldayan bir şey gördü. Bu, yumuşacık, rengarenk bir tüydü! Tam eline alacakken, minicik bir kuş kondu yanına. Adı Pırpır'dı. Pırpır'ın gözleri biraz üzgün görünüyordu. "Ah, en sevdiğim tüyüm kayboldu," diye fısıldadı. Lulu'nun elindeki parıltılı tüyü görünce gözleri fal taşı gibi açıldı. Lulu, tüyü saklamak mı, yoksa Pırpır'a vermek mi diye bir an düşündü. Belki de bu tüyü başka bir yerde bulduğunu söyleseydi daha iyi olurdu diye içinden geçirdi.

Ama sonra Pırpır'ın üzgün yüzünü hatırladı. Lulu derin bir nefes aldı ve dürüstçe, "Bu tüyü buradaki büyük papatyaların yanında buldum Pırpır," dedi. Pırpır'ın gözleri birden neşeyle ışıldadı. "Aaa, evet! Uçarken düştü sandım, çok korktum," diye sevinçle cıvıldadı. Lulu'nun içi sıcacık oldu. Doğruyu söylemek, Pırpır'ı mutlu etmişti.

Pırpır tüyünü alıp yuvasına götürürken Lulu'ya gülümsedi. "Seninle bir resim yapsak mı?" dedi Lulu. Pırpır hemen kabul etti. Birlikte çiçeklerden, yapraklardan boyalar yaptılar. Pırpır'ın parlak tüyünün resmini çizdiler, baharın neşesini yansıtan renklerle. Sonra nazik bahar rüzgarının sesiyle, kuşların şarkısıyla neşeli bir şarkı söylediler. Parktaki sincap Ceviz ve tavşan Pamuk da onlara katıldı.

Akşam güneşi yavaşça batarken, Lulu evine doğru yürüdü. Parkın sessizliği ve yıldızların gökyüzündeki pırıltısı ona huzur veriyordu. Bugün doğruyu söylemenin ne kadar güzel hissettirdiğini biliyordu. Arkadaşlarıyla birlikte şarkı söylemek ve resim yapmak, kalbini sevgiyle doldurmuştu. Lulu, uykuya dalarken baharın güzelliğini ve dürüstlüğün getirdiği sıcacık mutluluğu hayal etti.

Lulu yatağında uzanırken, bahçedeki çiçeklerin kokusunu içine çekti. Pırpır ile yaptığı resim hâlâ gözünün önündeydi. Parlak tüyler, rengarenk çiçekler ve gülen yüzler... Aklına birden parkta gördüğü, Pırpır'ın parlak tüyünden bile daha parlak olan bir şey geldi. O parlak şeyi hatırlayınca gülümsedi. Acaba o parlak şey neydi? Belki de başka bir macera onu bekliyordu. Gözleri yavaş yavaş kapandı.