Suzi ve Duman'ın Dostluğu

Suzi, parlak kalkanıyla küçük bir şövalye olmak isteyen tatlı bir kızdı. En sevdiği yer, ağaçların bile fısıldayarak konuştuğu Vızıldayan Orman'dı. Ormanda yaşayan sincaplar, tavşanlar ve kuşlar Suzi’nin en yakın arkadaşlarıydı. Hepsi birlikte oyunlar oynar, kahkahalarla dolu günler geçirirlerdi.

Bir gün, Barnaby adında küçük bir tavşan ve Fındık adında sevimli bir sincap üzgünce Suzi’nin yanına geldiler. "Suzi, bizim en sevdiğimiz böğürtlen çalılarımızı kim devirdi?" diye sordular gözleri dolu dolu. Meğer devrilen çalıların yanında, kocaman ama nazik bir ejderha olan Duman, üzgün üzgün oturuyormuş. Duman'ın burnundan çıkan dumanlar, aslında hiç sıcak değil, sadece biraz buğuluymuş. Ama tavşanlar ve sincaplar yine de ondan biraz korkmuşlardı.

Suzi, Duman'ı düşündüğünde karnında minik kelebekler uçuşuyordu. Ejderhalar biraz ürkütücü olabilirdi, değil mi? Ama arkadaşlarının üzgün olduğunu görünce içinden bir ses ona yardım etmesi gerektiğini söyledi. Ormanın en yaşlı baykuşu Bilge Baykuş, Suzi’ye şöyle dedi: "Cesur bir kalp, iyilik dolu bir kalptir." Bu sözler Suzi'yi daha güçlü hissettirdi.

Suzi, parlak kalkanını güneşe doğru tutarak yürüdü. Kalkanı sadece ışık saçıyordu, kimseye zarar vermek için değil. Duman'ın yanına vardığında onu yavaşça selamladı: "Merhaba Duman." Duman şaşkınlıkla başını kaldırdı. Suzi, devrilen böğürtlen çalılarını nazikçe anlattı. Duman derin bir üzüntüyle minik bir duman bulutu çıkardı. "Ben istemeden oldu!" diye fısıldadı.

Suzi gülümsedi. "Sorun değil Duman. Birlikte düzeltebiliriz." Barnaby ve Fındık yeni dallar toplarken, Duman da hafif dumanlarını kullanarak toprağı nazikçe kuruttu. Birlikte böğürtlen çalısını yeniden diktiler. Çok geçmeden, çalılarda yine tatlı tatlı böğürtlenler büyümeye başladı. Suzi, Duman, Barnaby ve Fındık o günden sonra en iyi dost oldular. Suzi, en zor zamanlarda bile pes etmeden arkadaşlarının yanında olmanın ve küçük bir adım atmaya cesaret etmenin ne kadar güzel olduğunu öğrenmişti.