Yıldız ve Kayıp Bulutçuk

Yıldız, en çok gökyüzünü seyretmeyi severdi. Gökyüzü kocaman, yumuşacık bir yorgan gibiydi ve bulutlar onun üzerinde dans eden pamuk şekerlerdi. Bazen bulutlar koşarak uzaklaşır, bazen de birbirlerine sokulurlardı. Hava durumuna göre renkleri değişirdi; güneşli günlerde bembeyaz, yağmur yaklaştığında gri olurlardı. Yıldız her gün yeni bir bulut şekli bulmayı merak ederdi.

Bir sabah, Yıldız pencereden baktığında çok üzgün bir bulut gördü. Bulutçuk küçücüktü ve rengi bir sarı, bir gri, bir de hafifçe mavimsi oluyordu. Titriyor gibiydi. "Ah, zavallı bulutçuk," diye düşündü Yıldız. Kalbi merakla dolmuştu. Hemen dışarı fırladı, bahçeye, adeta yere yakın bir sis gibi duran küçük Bulutçuk'un yanına gitti.

Yıldız, "Merhaba Bulutçuk." dedi yumuşacık sesiyle. "Neden bu kadar üzgün görünüyorsun? Bir sorun mu var?" Bulutçuk başını hafifçe salladı. Sesi incecik çıkıyordu. "Ben... ben kayboldum," dedi fısıltıyla. "Nereden geldiğimi, nereye gideceğimi bilmiyorum." Biraz duraksadı. "Galiba bir kelebeği kovalarken unuttum her şeyi."

Yıldız, Bulutçuk'un renginin neden sürekli değiştiğini anladı. Güneş onu ısıtınca sararıyor, rüzgar dokununca titreyip grileşiyordu. "Keşke annemle babam burada olsaydı," diye iç geçirdi Bulutçuk. "Onlar beni bulurdu." Yıldız, onun bu haline daha çok üzüldü. "Sakın üzülme," dedi ona cesaret vererek. "Bir kelebeği kovalamak harika bir oyun olabilir! Peki, kelebek tam olarak nereye uçmuştu? Belki aileni o yöne doğru giderek bulabiliriz."

Bulutçuk gözlerini kocaman açtı. Hatırlamıştı! "Evet! Çok renkli, parıl parıl parlayan bir kelebekti. O çiçekten bu çiçeğe uçtu, ben de peşinden gittim. Sonra etrafıma baktığımda kimse yoktu!" dedi heyecanla. Gerçeği söyleyince, Bulutçuk'un rengi biraz daha açıldı ve titremesi durdu. Sanki omuzlarından büyük bir yük kalkmıştı.

Yıldız gülümsedi. "Harika! Şimdi biliyoruz!" Elini gökyüzüne doğru uzattı ve en sevdiği bulut çağırma tekerlemesini mırıldandı. Yıldız'ın sesindeki sihir, rüzgarla birlikte uzaklara ulaştı. Çok geçmeden, gökyüzünde daha büyük, daha parlak bulutlar belirdi. Bunlar Bulutçuk'un ailesiydi! Onu görünce sevinçle aşağı indiler.

Bulutçuk, ailesiyle birlikte olmanın mutluluğuyla pırıl pırıl parladı. Annesi ve babasıyla sarıldı. Yıldız'a kocaman bir teşekkür ettiler. O günden sonra Yıldız, Bulutçuk'u ve ailesini gökyüzünde sık sık gördü. Bulutçuk, artık kaybolmaktan korkmuyordu çünkü biliyordu ki doğruyu söylemek, en güzel yolu bulmasına yardım ederdi. Ve Yıldız, gökyüzüne baktığında hep güvende hissederdi, çünkü her zaman yardım eli uzatmaya hazırdı.